دانشیار گروه روان‌شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با تأکید بر نقش هیجانات، تاب‌آوری و سرمایه روان‌شناختی در سلامت روان سالمندان گفت: هیجانات مثبت با تقویت سیستم ایمنی، بهبود عملکرد شناختی و افزایش امید و خوش‌بینی می‌توانند فرایند پیری را به تأخیر بیندازند، در حالی که هیجانات منفی، با تضعیف سلامت روان و جسم، زمینه‌ساز پیری زودرس و احساس ناتوانی در دوران سالمندی می‌شوند.

اضطراب اجتماعی تنها با خجالتی بودن و کناره‌گیری ظاهر نمی‌شود؛ برخی نوجوانان آن را از طریق پرخاشگری و رفتارهای تکانشی نشان می‌دهند که با ویژگی‌های خاص خودشیفتگی مرتبط است.

پیری مغز فقط به ژنتیک و سبک زندگی بستگی ندارد؛ یک عامل انسانی شگفت‌انگیز می‌تواند این روند را تا ۲۰ درصد کندتر کند.

در روزگاری که اخبار منفی، شایعات و بحران‌های پی‌درپی ذهن جامعه را محاصره کرده‌اند، خشم و استرس به واکنش‌های غالب بسیاری از افراد تبدیل شده است؛ واکنش‌هایی که اگر مدیریت نشوند، می‌توانند از تنش‌های درونی تا خشونت‌های اجتماعی امتداد یابند. کارشناسان حوزه روان‌شناسی و سوادرسانه‌ای هشدار می‌دهند که سبک زندگی ناسالم و مصرف بی‌ضابطه اخبار، سلامت روان فردی و جمعی را با تهدیدی جدی مواجه کرده است.

این گفته مشهور است که پیری هر کسی زمانی فرا می‌رسد که یادگیری را متوقف کند و یافته‌های یک بررسی جدید شواهد به نفع این گفته به دست می‌دهد.

تحقیقات نشان می‌دهد که انجام بازی می‌تواند بزرگسالان را شادتر کند و منجر به استرس کمتری برای آنها شود.

یک‌ روان‌شناس گفت: حالت اضطراب در موجود زنده هم انرژی اقدامات محافظت کننده را تامین و هم جهتش را مشخص می‌کند، آنچه که مورد توجه است بحث به هنجار بودن میزان اضطراب است، اگر اضطراب بیش از حد باشد یک مسئله نابهنجار محسوب می‌شود.

وقتی افراد احساس درد دارند اغلب با این تصور که موسیقی توجه را از درد منحرف می‌کند، به آن گوش می‌کنند اما به‌نظر نمی‌رسد که تاثیر آن فقط پرت کردن حواس باشد.

پژوهشگران می‌گویند تمایل کودکان به امتحان کردن گزینه‌های مختلف، برخلاف تصور رایج، همیشه نشانه تصمیم‌گیری ضعیف نیست و می‌تواند به آنان کمک کند در سال‌های نخست زندگی اطلاعات بیشتری از محیط اطراف خود یاد بگیرند.

مردی که همیشه می‌گوید «چیزی نیست، درست می‌شود»، لزوماً حال خوبی ندارد. گاهی افسردگی و فرسودگی روانی در مردان نه با گریه و غم آشکار، بلکه با خشم ناگهانی، کارِ افراطی، انزوا، رفتارهای پرخطر یا سکوتی طولانی خود را نشان می‌دهد. پشت تصویری که جامعه از «مردِ قوی و مقاوم» ساخته، ممکن است رنجی پنهان باشد؛ رنجی که دیده‌شدن و شنیده‌شدن، نخستین قدم برای درمان آن است.