گیاه گزنه که در طب سنتی از آن به عنوان “معجزه درمانی” یاد می‌شود، فواید بی‌شماری برای سلامتی بدن دارد.

مغز پسته با طبع گرم و خشک خود برای افراد با مزاج صفراوی مفید است، در حالی که پوست‌های نازک قرمز و سبز رنگ آن به تعادل طبع‌ها کمک می‌کنند. برای جلوگیری از عوارض جانبی ناشی از طبع گرم مغز پسته، استفاده از مصلح‌هایی با طبع سرد توصیه می‌شود.

شیره و صمغ کتیرا از ریشه و ساقه‌های گیاه گرفته می‌شود و با ایجاد خراش و حفره آن را استخراج می‌کنند. خراشی که روی سطح ساقه و ریشه ایجاد می‌شود، باید عمق ۵ سانتی‌متری داشته باشد.

معمولا با شروع فصل گرما که از اواخر بهار آغاز و تا اواخر تابستان ادامه دارد؛ گرمازدگی و احتمال مسمومیت‌های غذایی بیشتر می‌شود. اگر در معرض گرما و تابش نور مستقیم خورشید قرار گیریم و میزان مایعات مصرف شده به نسبت تعریق مناسب نباشد، احتمال گرمازدگی بالا می‌رود، البته در گروه‌های سنی مختلف، متفاوت است.

یافته‌های پژوهشی و بررسی‌های جدید نشان می‌دهد مصرف چای می‌تواند با برخی شاخص‌های بهتر سلامت، از جمله سلامت قلب و عملکرد مغز، ارتباط داشته باشد؛ با این حال متخصصان تأکید می‌کنند چای به‌تنهایی جایگزین تغذیه سالم یا درمان پزشکی نیست.

یک مرور علمی منتشرشده در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد روغن نعناع فلفلی می‌تواند در کاهش درد شکم و شدت برخی علائم سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS) مؤثر باشد؛ با این حال، این اثر بیشتر درباره فرآورده‌های استانداردشده روغن نعناع بررسی شده و با مصرف معمول دمنوش نعناع یکسان نیست.

بابونه از قدیمی‌ترین گیاهان مورد استفاده در طب سنتی برای آرامش و مشکلات خواب است. بررسی‌های علمی نشان می‌دهد این گیاه ممکن است در بهبود برخی شاخص‌های خواب نقش داشته باشد، اما شواهد موجود هنوز برای اثبات اثر قطعی آن در درمان بی‌خوابی کافی نیست.

خاکشیر به‌عنوان یکی از گیاهان دارویی شناخته‌شده ایران، در سال‌های اخیر به دلیل نیاز آبی پایین و ظرفیت تولید در مناطق خشک مورد توجه قرار گرفته و فارس به‌عنوان یکی از مناطق مهم تولید این محصول مطرح شده است.

با گسترش کشت گیاهان دارویی در ایران، آویشن به‌عنوان یکی از گونه‌های ارزشمند این حوزه مورد توجه قرار گرفته است؛ توسعه کشت و فرآوری گیاهان دارویی می‌تواند علاوه بر تأمین مواد اولیه فرآورده‌های طبیعی، به ایجاد ارزش افزوده و اشتغال در مناطق مختلف کشور کمک کند.

گل گاوزبان یکی از گیاهان شناخته‌شده در طب سنتی ایران است که در مناطق شمالی کشور، به‌ویژه اشکور، ظرفیت قابل‌توجهی برای تولید و فرآوری دارد؛ با این حال نبود زنجیره منظم فرآوری و فروش، مانع استفاده کامل از ظرفیت اقتصادی آن شده است.