دانشگاههای علوم پزشکی ایران برای تبدیل پژوهش به خدمات سلامت با چالشهایی روبهرو هستند
یک مطالعه جدید درباره دانشگاههای علوم پزشکی ایران نشان میدهد عواملی مانند ارتباط ضعیف میان پژوهش و عمل، محدودیت مشوقهای پژوهشی و کمبود حمایتهای سازمانی میتواند بر استفاده مؤثر از شواهد علمی در تصمیمگیریهای حوزه سلامت تأثیر بگذارد.
به گزارش سلامت نویس؛ پژوهشگران در مطالعهای جدید، آمادگی سازمانی دانشگاههای علوم پزشکی ایران برای انتقال دانش از محیط پژوهش به سیاستگذاری و ارائه خدمات سلامت را بررسی کردند. این پژوهش ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶ در نشریه Health Research Policy and Systems منتشر شده است.
در این مطالعه، دیدگاه ۲۱ نفر از اعضای هیئت علمی، مدیران ارشد و متخصصان حوزه انتقال دانش از ۱۱ دانشگاه علوم پزشکی تیپ یک کشور بررسی شد. پژوهشگران با استفاده از مصاحبههای نیمهساختاریافته، عوامل مؤثر بر استفاده از یافتههای پژوهشی در تصمیمگیریهای حوزه سلامت را شناسایی کردند.
نتایج پژوهش پنج حوزه اصلی را در آمادگی دانشگاهها برای انتقال دانش نشان داد؛ از جمله فرهنگ و فضای پژوهشی، توسعه و آموزش نیروی انسانی، تولید و بهاشتراکگذاری دانش، سیاستگذاری مبتنی بر شواهد و سازوکارهای پایش و ارزیابی.
پژوهشگران همچنین «چرخههای بازخورد» را عاملی مهم برای ارتباط میان این بخشها معرفی کردند. بر اساس یافتههای مطالعه، ارتباطات جزیرهای میان بخشها، مشوقهای محدود برای استفاده از شواهد علمی، حمایت مدیریتی ناکافی و ضعف ارتباط میان پژوهش و عمل از جمله چالشهای شناساییشده بودند.
با این حال، این پژوهش بهطور مستقیم نشان نمیدهد که تغییر این عوامل حتماً به بهبود پیامدهای سلامت منجر میشود؛ بلکه شرایط سازمانی لازم برای تقویت انتقال دانش در دانشگاههای علوم پزشکی را بررسی کرده است. پژوهشگران بر تقویت زیرساختهای آموزشی و پژوهشی، ارتباط مؤثرتر میان پژوهشگران و مدیران و ایجاد سازوکارهای منظم بازخورد تأکید دارند.
