ارتباط فعالیت بدنی با کندتر شدن افت حرکتی و شناختی در بیماران پارکینسون
نتایج یک مطالعه پنج تا هفت‌ساله نشان می‌دهد افرادی که مبتلا به پارکینسون هستند و فعالیت بدنی منظم‌تری دارند، ممکن است با کاهش آهسته‌تر توانایی‌های حرکتی و شناختی مواجه شوند؛ هرچند این یافته‌ها به‌تنهایی رابطه علت‌ومعلولی را ثابت نمی‌کند.
به گزارش سلامت نویس؛ پژوهشی که نتایج آن در نشریه علمی Neurology منتشر شده است، ارتباط میان میزان فعالیت بدنی و روند پیشرفت بیماری پارکینسون را بررسی کرده است. در این مطالعه، ۲۹۴ فرد مبتلا به مراحل خفیف تا متوسط بیماری طی پنج تا هفت سال مورد پیگیری قرار گرفتند.
نتایج نشان داد افرادی که زمان بیشتری را به فعالیت بدنی اختصاص می‌دادند، به‌طور متوسط افت آهسته‌تری در عملکرد حرکتی و برخی توانایی‌های شناختی داشتند. استمرار فعالیت بدنی نیز در این ارتباط اهمیت داشت و فواید احتمالی تنها به ورزش‌های شدید محدود نبود؛ فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی تند و انجام کارهای روزمره نیز در بررسی‌ها مورد توجه قرار گرفتند.
پژوهشگران تأکید می‌کنند که این نتایج به معنای اثبات تأثیر مستقیم ورزش بر توقف بیماری نیست. با این حال، فعالیت بدنی متناسب با توانایی هر فرد می‌تواند بخشی از برنامه مراقبتی بیماران پارکینسون باشد. انتخاب نوع و شدت ورزش باید با توجه به وضعیت حرکتی، خطر زمین‌خوردن و توصیه پزشک انجام شود.
